Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀποτελεῖ διὰ τὸν πιστὸν λαὸν τὴν στοργικὴν Μητέρα, τὴν Ὁδηγήτριαν καὶ Μεσίτριαν πρὸς τὸν Υἱὸν καὶ Θεὸν Αὐτῆς. Ἡ Ἐκκλησία ἀδιαλείπτως ἐπικαλεῖται τὴν χάριν Της, καὶ ὁ πιστὸς λαὸς ἀναπέμπει καθ’ ἡμέραν δεήσεις, παρακλήσεις καὶ ὕμνους, τιμῶν τὸ ὑπερούσιον Πρόσωπόν Της.

Ἐν τῇ πόλει τῆς Τριπόλεως τιμᾶται ἰδιαιτέρως δι’ ἑνοριακοῦ Ναοῦ, ἀφιερωμένου εἰς τὸ ὄνομά Της. Ὁ Ἱερὸς οὗτος Ναὸς εὑρίσκεται ἐν τῷ συνοικισμῷ «Κολοκοτρώνη» καὶ εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὴν Παναγίαν τὴν Γιάτρισσαν, τὴν Ἰατρὸν τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν. Ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς του καὶ διὰ τέσσαρας σχεδὸν δεκαετίας, ὁ Ναὸς τῆς Παναγίας τῆς Γιάτρισσας ὑπήρξεν ἐστία πίστεως, προσευχῆς καὶ θαυμαστῶν ἐπεμβάσεων τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ὁ συνοικισμὸς «Κολοκοτρώνη» ἰδρύθη κατὰ τὴν δεκαετίαν τοῦ 1950, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς προσπαθείας τοῦ Οἰκοδομικοῦ Συνεταιρισμοῦ τῶν ἐργαζομένων τοῦ Ἰ.Κ.Α., μὲ πρωτοβουλίαν τοῦ Νικολάου Κουτσουμποῦ. Ὁ μηχανικὸς Λουκᾶς Τεριακὴς τὴν ἐποχὴν ἐκείνην διένειμε τὰ χωράφια εἰς οἰκόπεδα, ἐμβαδοῦ περὶ τὰ 300 τ.μ. ἕκαστον, καὶ οὕτως ἀνηγέρθησαν τὰ πρῶτα τεσσαράκοντα οἰκήματα. Ὁ θεμέλιος λίθος τοῦ συνοικισμοῦ ἐτέθη τὸ 1954 ὑπὸ τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐργασίας Ἐλευθερίου Γονῆ. Τότε, ἐν τῷ κέντρῳ τῆς περιοχῆς, ἀφιερώθη χώρος διὰ τὴν ἀνέγερσιν Ἱεροῦ Ναοῦ· ὅμως ἐπὶ μακρὸν ἡ περιοχή ἐστερεῖτο τοῦ ἱεροῦ τούτου κέντρου λατρείας.

Πρωτεργάτης τῆς ἀνεγέρσεως τοῦ Ναοῦ ὑπήρξεν ὁ ἀείμνηστος π. Δημήτριος Δαύρος, μετὰ τοῦ Νικολάου Κουτσουμποῦ, προέδρου τότε τοῦ Οἰκοδομικοῦ Συνεταιρισμοῦ, καὶ τοῦ Παναγιώτου Βυτογιάννη. Οὗτοι, συνεπικουρούμενοι ὑπὸ πλήθους λαοῦ, ἀπευθύνθησαν εἰς τὸν τότε Μητροπολίτην Κορινθίας Προκόπιον Τζαβάραν, ὃς εἶχεν τὴν τοποτηρητείαν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μαντινείας καὶ Κυνουρίας, καὶ ὁ ὁποῖος συγκατατεθεὶς ἐχορήγησε τὴν ἄδειαν ἀνεγέρσεως. Τὴν ἐπιτροπὴν ἀνεγέρσεως ἀπετέλεσαν οἱ π. Δημήτριος Δαύρος (Πρόεδρος), Νικ. Κουτσουμπός (Γραμματεύς), Παν. Βυτογιάννης (Ταμίας), Νικ. Ἀλεξόπουλος καὶ Γεωρ. Βασιλείου (Σύμβουλοι).

Ἡ ἀνέγερσις τοῦ Ναοῦ ἐτελέσθη ἐν συντόμῳ χρονικῷ διαστήματι, μέχρι τοῦ 1973. Κατὰ τὴν ἀνέγερσιν συνέβη γεγονὸς θαυμαστόν: ὁ ἀγιογράφος Π. Μπάτας, ἐργαζόμενος ἐπὶ τοῦ τρούλου, ἔπεσεν ἐξ ὑψοῦς ἐννέα μέτρων ἄνευ βλάβης. Ἐκ τῆς εὐγνωμοσύνης του πρὸς τὴν Παναγίαν διὰ τὸ θαῦμα, ἐχάρισεν εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τὸν κεντρικὸν πολυέλαιον. Τὸ 1973 ὁ Ναὸς ὡλοκληρώθη, ἔχων ἐξωτερικὰς διαστάσεις μήκους 22 μ. καὶ πλάτους 11 μ.

Ἡ ἐπωνυμία τοῦ Ναοῦ ἐδόθη κατὰ τρόπον θαυμαστόν: μετὰ τροχαῖον δυστύχημα, ἡ κυρία Ὄλγα Χαραλάμπους-Τσιάμη ἐσώθη θαυματουργικῶς καὶ ἀναφωνήσασα πρὸς τὴν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου εἶπεν· «Παναγία μου Γιάτρισσα, σὲ εὐχαριστῶ». Ἐν συνεχείᾳ, ἐπαναληφθεῖσα κλήρωσις τετράκις ἀνεδείκνυε τὸ ὄνομα «Παναγία Γιάτρισσα», γεγονὸς ὅπερ ἐθεωρήθη ὡς ἐκδήλωσις θείου θελήματος.

Ὁ θεμέλιος λίθος ἐτέθη τὴν 6ην Αὐγούστου 1965 ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μαντινείας Κυπριανοῦ, καὶ τὰ ἐγκαίνια ἐπραγματοποιήθησαν τὴν 3ην Αὐγούστου 1969 ὑπὸ τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Μαντινείας Θεοκλήτου Φιλιππαίου.

Ὁ Ναὸς ἀνήκει εἰς τὸν βυζαντινὸν ρυθμὸν τοῦ σταυροειδοῦς μὲ τρούλλον· εἶναι τρισυπόστατος, ἔχων κεντρικὸν ἄξονα τὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου, ἐξ ἀριστερῶν τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου καὶ ἐκ δεξιῶν τὸν Ἅγιον Ἀπόστολον Λουκᾶν. Ὁ προσευχητικὸς οὗτος χώρος κοσμεῖται δι’ ἀγιογραφιῶν ἐκ τῆς ἐπιμελείας Παναγιώτου Μπάτα καὶ Νικηφόρου Κανελλοπούλου. Ὁ πρόναος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἀνηγέρθη τὸ 1980, τὸ δὲ καμπαναριὸν τὸ 1984, δωρεᾷ τῆς Μαρίας Ν. Ἀναγνωστοπούλου· ἡ πρώτη δὲ καμπάνα ἐχαρίσθη ὑπὸ τοῦ Μιχαὴλ Μπακοπούλου.

Ἡ ἐνορία τῆς Παναγίας Γιάτρισσας ἀριθμεῖ περὶ τοὺς πεντακοσίους κατοίκους. Ἐντός τῶν ὁρίων αὐτῆς περιλαμβάνονται περιοχαὶ ἀπὸ τὰ Κ.Τ.Ε.Λ. μέχρι τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους. Ἐν τῷ Ἱερῷ Ναῷ τελοῦνται πᾶσαι αἱ ἀκολουθίαι τῆς Ἐκκλησίας, τὰ Ἅγια Μυστήρια, καὶ ἰδιαιτέρως πανηγυρικαὶ λατρευτικαὶ συνάξεις κατὰ τὰς μεγάλας ἑορτάς. Ἐπιπροσθέτως, ἀναπτύσσεται κατηχητικὸν ἔργον διὰ τὰ παιδία, καθὼς καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια τῶν πιστῶν διὰ κηρυγμάτων καὶ συνάξεων.

Ὑπὸ τὴν πνευματικὴν σκέπην τῆς Παναγίας Γιάτρισσας τελεῖται ἡ ἐτήσιος πανήγυρις τὴν 8ην Σεπτεμβρίου (Γενέσιον τῆς Θεοτόκου), καθὼς καὶ αἱ λοιπαὶ ἑορταστικαὶ συνάξεις: τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Λουκᾶ τὴν 18ην Ὀκτωβρίου, τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου τὴν 21ην Νοεμβρίου, καὶ τῆς Ὑπαπαντῆς τὴν 2αν Φεβρουαρίου

Διὰ τὸ τέλος ἀφήνομεν τὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ἔχουν τελέσει λειτουργικὸν καὶ διακονικὸν ρόλον εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Γενεσίου τῆς Θεοτόκου.

Πρῶτος ἐφημέριος ὑπῆρξεν ὁ π. Νικόλαος Καμβύσης, ὃς ἀπὸ τὸ 1971 διηκόνησεν εἰς τὸν Ναόν· ἐπὶ τῆς ἱερατείας του κατεσκευάσθησαν ὁ πρόναος καὶ τὸ καμπαναριὸν τοῦ Ναοῦ.

Δεύτερος ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὑπῆρξεν ὁ μακαριστὸς π. Νικόλαος Σαφαρίκας, ὃς μετετέθη εἰς τὸν Ναὸν τὸ 1987 καὶ διηκόνησε μέχρι τοῦ 2021, ὅτε καὶ ἐκοιμήθη.

Τρίτος ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ εἶναι ὁ π. Ἰωάννης Παπαχριστοδούλου, ὃς ἐτοποθετήθη εἰς τὸν Ναὸν τὸ 2001 καὶ διακονεῖ μέχρι τῆς σήμερον.

Τέταρτος ἱερεὺς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ εἶναι ὁ π. Νικόλαος Σουρλίγκας, ὃς ἐτοποθετήθη εἰς τὸν Ναὸν τὸ ἔτος 2018 καὶ διακονεῖ καὶ αὐτὸς μέχρι τῆς σήμερον.

Τέλος, πέμπτος ἐφημέριος εἶναι ὁ Ἀρχιμανδρίτης Νικόδημος Ζαροκώστας, ὃς ἐτοποθετήθη τὸ 2025 εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν καὶ διακονεῖ μέχρι τῆς σήμερον.

Ἱεροψάλται τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ διετέλεσαν οἱ: Μανώλης Μαριδάκης, Ἄγγελος Ἀγγελόπουλος, Νίκος Ζαγουρής, Κωνσταντῖνος Ἀγγελίδης, Γεώργιος Ἀρέστης.

Σήμερον πρωτοψάλτης τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ εἶναι ὁ Νικόλαος Μπόγρης, ὃς ἐτοποθετήθη εἰς τὸν Ναὸν τὸ 1974 καὶ διακονεῖ μέχρι καὶ τῆς σήμερον.

Λαμπαδάριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ διετέλεσεν ἀπὸ τὸ 1984 μέχρι καὶ τὸ 2025 ὁ Ἰωάννης Παρασκευουλάκος, ὃς συνεχίζει νὰ ἐξυπηρετεῖ τὰς ἀνάγκας τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ μέχρι τῆς σήμερον.

Παλαιοὶ νεωκόροι τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὑπῆρξαν ἡ Ἀγγελική Κουρή, ἡ Μαρία Σταματοπούλου, ἡ Ἀλεξάνδρα Κότσιλα καὶ ἡ Χρυσαυγὴ Κότσιλα.